Płytka kolczasta ( inaczej wielokolcowa) jest nowoczesnym elementem łączenia konstrukcji drewnianych. Jest to płyta z blachy stalowej (ocynkowanej lub nierdzewnej) z wytłoczonymi w niej kolcami. Łączniki w zakładzie prefabrykacji konstrukcji zostają wprasowane obustronnie w złącze tarcicy za pomocą pras o nacisku 30-50ton powodując trwałe jej połączone.
Podstawową zaletą kolczastych płytek łącznikowych jest zdolność łączenia elementów tarcicy w jedną płaszczyznę, gwarantując przy tym dużą siłę połączeń o niezmiennej i przewidywalnej wytrzymałości. W przeciwieństwie do stali, betonu i tworzyw sztucznych, łączenie elementów tarcicy w celu uzyskania ekonomicznych połączeń o dużej sile zawsze było problemem. Tarcica jako materiał konstrukcyjny ma znakomitą relację wytrzymałości do wagi. Jest łatwa do stosowania na placu budowy. Jednakże konstrukcje z tarcicy często nie mogły osiągnąć pełni możliwości jaki daje materiał z powodu relatywnie słabych połączeń. Płytki łącznikowe MiTek działają w specyficzny sposób, równomiernie przejmując obciążenie z jednego elementu i przenosząc je poprzez łącznik na stykający się z nim drugi element. Stosując łączniki te unika się koncentracji naprężeń, często występujących przy połączeniach gwoździowych i klejonych, dzięki czemu możliwe jest uzyskanie większej sztywności połączeń jak sama tarcica. W ten sposób, na projekt większy wpływ ma wytrzymałość samego materiału konstrukcyjnego - tarcicy, niż minimalnych jego odcinków odpowiednich do połączeń. Inną zaletą wynikająca ze sposobu działania płytek łącznikowych MiTek jest fakt, że z uwagi na przenoszenie obciążenia przez wiele zintegrowanych kolców, na wytrzymałość nie wpływają w niekorzystny sposób małe miejscowe wady drewna.
W wyniku wyczerpujących testów otrzymano parametry, które przy zastosowaniu właściwych współczynników bezpieczeństwa, zapewniają wiarygodną informację projektową. Wykorzystując odpowiednio dane dotyczące połączeń i stosując tarcicę sortowaną pod względem wytrzymałościowym elementy kratowe - wiązary są tak zaprojektowane, aby precyzyjnie odpowiadały indywidualnym potrzebom projektu. W ten sposób produkowane są konstrukcje o dającym się przewidzieć zachowaniu i wysokiej efektywności.
Technologia ta sprawdzona jest już od wielu na całym świecie. Jej początek to rok 1952, gdy Caroll Sandford z Florydy wynalazł pierwsze metalowe płytki łącznikowe do wiązarów. Stawały się ona szybko popularne w USA, zwłaszcza w regionie huraganów, dzięki wyższej odporności konstrukcji wiązarowej od tradycyjnych więźb dachowych na niszczycielską siłę wiatru. W roku 1955 J. Calvin Jureit, konstruktor z Miami opracował płytkę kolczastą Gang-Nail, pierwszą, która nie potrzebowała dodatkowego gwoździowania do łączenia drewna. W 1960 roku powstaje Truss Plate Institute, pierwsza instytucja zajmująca się ustalaniem standardów i uzyskiwaniem aprobat na nowego typu łaczniki. W 1972 roku Dr Stanley K. Suddarth z Purdue University zapoczął tworzenie programów komputerowych do projektowania wiązarów. W Europie nowa technologia przyjęła się w latach sześćdziesiątych najpierw w Szwajcarii, Norwegii, Belgii. Rosła liczba producentów wiązarów i w 1976 powstały pierwsze europejskie zakłady płytek kolczastych (do tej pory importowanych z USA). System zdobywał sobie coraz większą popularność w budownictwie np. w Szwecji w 1970r. w tej technologii wykonano zaledwie 1% więźb, w 1980 - już 40% a obecnie 99%. W Europie Środkowej system najszybciej przyjął się w Czechach, gdzie jego udział w rynku wynosi obecnie 55%.
Dla zobrazowania popularności technologii warto podać, że np. w 5-milionowej Danii produkuje się rocznie ok. 350.000 wiązarów, zużywając przy tym 2000 ton płytek. Poza Europą i Ameryką Północną, konstrukcje wykorzystujące płytki kolczaste są stosowane powszechnie w regionie Afryki południowej, w Azji Płd.-Wschodniej i Australii.
